Αφορμή για το πιο κάτω κείμενο αποτέλεσαν τα αρνητικά σχόλια ορισμένων συμπατριωτών μας για τις τιμές που συνάντησαν στη Μύκονο, κατά τη φετινή καλοκαιρινή περίοδο. Βασικά, ήταν όλοι ευχαριστημένοι με την ομορφιά του νησιού, αλλά πλήρως απογοητευμένοι με τις τιμές στα εστιατόρια, ταβέρνες και άλλα μαγαζάκια. Χαρακτηριστικά, μου ανέφεραν ότι, οι ξαπλώστρες κόστιζαν 50 ευρώ, το φραπέ 6 ευρώ, ο γύρος 10 ευρώ, η κρέπα 20 ευρώ, το ταξί 6 ευρώ κλπ. Εδώ να σημειώσω ότι λίγες ημέρες πριν το ταξίδι μας στη Μύκονο, είχε συμβεί εκείνο το περιστατικό με τους αλλοδαπούς τουρίστες που πλήρωσαν τα καλαμαράκια 900 ευρώ!

Πριν το ταξίδι μας, που ήταν αρχές Ιουνίου 2019, είχα επικοινωνήσει με αρκετούς φίλους που επισκέφθηκαν τη Μύκονο, για να μάθω τι θα συναντήσω, τι να επισκεφθώ, πού να γευματίσω κλπ, μιας και για πρώτη φορά επισκεπτόμασταν το νησί των ανέμων.

Δεν το κρύβω ότι, όλα αυτά τα αρνητικά σχόλια, όπως και το περιστατικό με τα καλαμαράκια, μας προκάλεσαν ένα μικρό πανικό! Το ερώτημα ήταν: Πόσα θα μας κοστίσει τελικά αυτό το τριήμερο ταξίδι στο νησί των ανέμων; Πάντως, το διαμέρισμα που κλείσαμε στο κέντρο της Χώρας, είχε λογικές τιμές. Για τρία βράδια πληρώσαμε 210 ευρώ.

Ημέρα 1η

Σάββατο γύρω στις τρεις φθάσαμε στο νησί. Όλα τριγύρω άγνωστα. Έξω από το αεροδρόμιο υπήρχε ένα μικρό λεωφορείο. Ρωτήσαμε τον οδηγό για πού πάει, και μας είπε στην πόλη. Έτσι επιβιβαστήκαμε σε αυτό. Σε περίπου είκοσι λεπτά είχαμε φθάσει στη Φάμπρικα (πλατεία Μυκόνου, όπου σταθμεύουν τα λεωφορεία). Στη συνέχεια έπρεπε να βρούμε το διαμέρισμα που κλείσαμε, μέσω της γνωστής ιστοσελίδας κρατήσεων. Καθώς περπατούσαμε στα στενά της Μυκόνου, μας πήρε τηλέφωνο ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος για να έρθει να μας παραλάβει. Ένας πολύ ευγενικός κύριος εμφανίστηκε μπροστά μας και αφού μας καλωσόρισε, μας πήρε στο χώρο διαμονής μας. Ένα αρκετά καλό διαμέρισμα σε κεντρικό σημείο της Χώρας.

Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός μας που με το πού πακετάραμε τις αποσκευές μας, κατεβήκαμε για περίπατο στο άγνωστο νησί. Πολλοί άνθρωποι περπατούσαν στα στενά δρομάκια. Ανάμεσα σε αυτούς και εμείς… Πρώτο μέρος που θέλαμε να επισκεφθούμε ήταν οι περίφημοι ανεμόμυλοι που ήταν μόλις τριακόσια μέτρα από τον χώρο διαμονής μας. Φθάνοντας εκεί βρήκαμε εκατοντάδες τουρίστες να φωτογραφίζονται στο πανέμορφο τοπίο. Από τη μια οι ανεμόμυλοι και από την άλλη το ηλιοβασίλεμα. Απέναντι από τους ανεμόμυλους, η μικρή Βενετία. Όλα αυτά συνέθεταν τη μαγική Μύκονο.

Αφού απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα, είπαμε να πάμε για δείπνο. Έξω από τα εστιατόρια υπήρχαν αναρτημένα τα μενού με τα φαγητά, άλλα ακριβά και άλλα με κανονικές τιμές. Επιλέξαμε να πάμε σε μια ταβερνούλα στο κέντρο της πόλης, το οποίο είχε λογικότατες τιμές. Σουβλάκι στο πιάτο 15 ευρώ, καλαμαράκι 12 ευρώ, ελληνική σαλάτα 10 ευρώ, αναψυκτικό 2 ευρώ και μπύρα μεγάλη 6 ευρώ.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα είπαμε να πάμε για ποτό! Μπήκαμε στα στενά της πόλης και αφού φθάσαμε στα μπαράκια της μικρής Βενετίας επιλέξαμε ένα από αυτά. Κάτσαμε στη βεράντα, με τα κύματα της θάλασσας από κάτω να μας κρατάνε συντροφιά. Ήρθε το γκαρσόνι, μια πανέμορφη Ελληνίδα, και μας ρώτησε τι θα πάρουμε… Εμείς φοβισμένοι από τις τιμές, ζητήσαμε ευγενικά κατάλογο, μην πάθουμε καμιά ζημιά. Στον κατάλογο υπήρχαν λογιών – λογιών κοκτέιλ με τις τιμές να είναι στα ύψη. Ένα κοκτέιλ στοίχιζε 15 ευρώ, σχεδόν διπλάσια τιμή από ότι στην Κύπρο. Μύκονο δεν πας τακτικά, οπόταν παραγγείλαμε τα κοκτέιλ. Με τόση θέα, απέναντι οι ανεμόμυλοι και δίπλα μας η θάλασσα… Χαλάλι τα 30 ευρώ που δώσαμε. Στην επιστροφή προς τον χώρο διαμονής μας, απολαμβάναμε την ολόφωτη πόλη, τα μπαράκια ασφυκτικά γεμάτα, και τους τουρίστες ντυμένους κυριλέ! Πραγματικά, χαίρεσαι που βρίσκεσαι σε τέτοια μέρη.

Ημέρα 2η

Την Κυριακή το πρωί, κατεβήκαμε στον φούρνο, μόλις 100 μέτρα από το διαμέρισμα, για το πρωινό μας. Οι τιμές λογικότατες. Λίγο πιο πάνω, πήραμε τα φραπεδάκια μας, μόνο 2.50 σε πλαστικά ποτήρια, μιας και θέλαμε να περπατήσουμε. Περπατώντας φθάσαμε στη Φάμπρικα (σταθμός λεωφορείων). Εκεί παρατηρήσαμε ότι υπήρχαν αναρτημένοι οι προορισμοί για τις παραλίες του νησιού. Για την περίφημη παραλία Super Paradise ήταν 9 ευρώ το άτομο, ενώ για τους άλλους προορισμούς 1.80. Επιλέξαμε τυχαία να πάμε στον Ορνό. Μετά από 5 λεπτά είχαμε φθάσει στον άγνωστο για εμάς προορισμό. Μια πεντακάθαρη παραλία με αρκετά εστιατόρια και μπαράκια δίπλα στη θάλασσα. Αρχικά, απολαύσαμε την παγωμένη μπύρα μας προς έξι ευρώ το μεγάλο ποτήρι, και στη συνέχεια, κατά το μεσημέρι, για μεσημεριανό, παραγγείλαμε καλαμάρι σχάρας 17 ευρώ, καλαμάρι τηγανητό 13,50, χωριάτικη σαλάτα 9,50 και ψωμί 2 ευρώ. Tα κρεβατάκια στοίχιζαν 20 ευρώ, αλλά δεν πήραμε. Προτιμήσαμε τα ξύλινα τραπεζάκια του μπιτς μπαρ.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας επιλέξαμε να μείνουμε στην πανέμορφη και πάντα γοητευτική Χώρα, μιας και η τουριστική κίνηση ήταν στο αποκορύφωμά της. Όσο αφορά τον τουρισμό, υπήρχαν άνθρωποι από πολλές χώρες. Όλοι απολάμβαναν το παραμυθένιο νησί της Μυκόνου.

Ημέρα 3η

Την επόμενη ημέρα πήραμε ξανά το λεωφορείο, αυτή τη φορά για την περίφημη παραλία Paradise. Το κόστος του λεωφορείου 1.80 ανά άτομο, ήταν τζάμπα. Φθάνοντας στην περιοχή, όλα ήταν μαγικά. Κρυστάλλινη παραλία, εστιατόρια και μπαράκια πάνω στο κύμα. Ότι ζητά ο μέσος άνθρωπος για να περάσει ευχάριστα τις διακοπές του. Το μεσημέρι φάγαμε στην περιοχή, καθώς οι τιμές ήταν κανονικότατες. Καλαμαράκι 12 ευρώ, ελληνική σαλάτα 9,50, αναψυκτικό 2 ευρώ, μπύρα ντραφτ έξι ευρώ.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας «ανακαλύψαμε» το παλιό λιμάνι. Το παλιό λιμάνι του νησιού με τις ταβέρνες και τα μπαράκια στη στεριά και τις βαρκούλες και τα πλοία στη θάλασσα. Ένα άκρως νησιώτικο ελληνικό σκηνικό, σαν αυτό που ονειρεύεσαι να πας διακοπές. Αφού περπατήσαμε κατά μήκος του μόλου, «ανακαλύψαμε» την οδό Ματογιάννη. Μια λεωφόρος με επώνυμα καταστήματα, σουβενίρ κλπ. Οι τιμές ήταν για όλα τα γούστα!

Για δείπνο επιστρέψαμε στις γραφικές ταβέρνες του παλιού λιμανιού, όπου γευματίσαμε. Να σημειώσω ότι έξω από τις ταβέρνες υπήρχαν τιμοκατάλογοι. Επιλέγεις τι θες να φας και πληρώνεις ανάλογα. Ξηγημένα πράματα.

Για το τελευταίο μας βράδυ επιλέξαμε ένα μπαράκι, λίγο πιο κάτω από τον χώρο διαμονής μας. Απ’ έξω είχε μια τεράστια πινακίδα. Τρία ευρώ η μπύρα, τρία ευρώ το ούζο, εφτά ευρώ το κοκτέιλ. Πήραμε από ένα ελληνικότατο ούζο, το οποίο απολαύσαμε μαζί με τσιπς που σέρβιρε το μαγαζί. Την απόδειξη της πληρωμής την έστειλα σε ένα φίλο στην Κύπρο. Μου είπε, φίλε εγώ το ούζο το πουλάω 3.50… Πάθαμε την πλάκα μας με τις τιμές!

Θέμα προέκυψε για το πώς θα επιστρέφαμε στο αεροδρόμιο από την πόλη, καθώς λεωφορεία δεν είχε τις πρωινές ώρες. Μόνη λύση ήταν το ταξί. Έτσι ρισκάραμε να πάρουμε ταξί, με όποιο κόστος και αν είχε. Πήραμε λοιπόν το ταξί από τη Φάμπρικα και σε μόλις 10 λεπτά φθάσαμε στο αεροδρόμιο. Ο ταξιτζής φάνηκε πολύ κύριος, καθώς μας βοήθησε με τις αποσκευές μας. Όσο για την τιμή… μόλις 10 ευρώ.

Έτσι, όμορφα και ωραία επιστρέψαμε στην Κύπρο, με τις καλύτερες αναμνήσεις. Τζάμπα είχαμε το άγχος ότι οι τιμές ήταν αρκετά ψηλές και θα είχαμε πολλά και περιττά έξοδα.

Σκοπίμως, δεν αναφέρθηκα στην ακραία νυχτερινή ζωή, ούτε στα κορίτσια που χορεύουν στα μπαρ, ούτε και στους ομοφυλόφιλους, καθώς δεν πήγαμε για αυτά στη Μύκονο. Πήγαμε να περάσουμε υπέροχα το τριήμερό μας και το πετύχαμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σίγουρα θα ξαναπάμε στη Μύκονο, στο νησί των ανέμων!

ΜΑΡΙΟΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here